دسته اي از اين افراد كساني هستند با نيات خالصانه و فقط به قصد عزاداري در اين مراسم حضور مي يابند كه درميان آنان از هر نوع تفكر و سلايق نظري، بدون در نظر گرفتن حدود سني، چه با پيش زمينه مذهبي و چه بدون آن و چه پير و جوان و مرد و زن وجود دارند كه نمي توان در دايره خاصي محدودشان كرد. دسته ديگر كساني هستند كه از بضاعت نسبي مالي برخوردارند وبا توجه به دارا بودن ته مايه هايي از مذهبيت در خانواده خود اقدام به برگزاري اين مراسم و برپائي تكايا و هيئتها مي نمايند. كه اكثرشان(و نه همه آنان) با در اختيار گذاشتن امكانات بسيار و با هرچه با شكوه تر برگزار كردن اين مراسم سعي در به رخ كشيدن ثروت خود دارند تا مبادا از رقبا عقب بمانند. گاه جلال و زيور اين مراسم آنقدر زياد است كه از اين مجالس ديگر نمي توان به عنوان مراسم سوگواري ياد كرد. و نحوه برگزاري اين مجالس به واقع تداعي كننده هر نوع مراسمي است الا عزاداري!. ديگر نذورات ، خرجي ها و خيرات به قصد قربت و نيات صادقانه هزينه نمي شود و همه در لعابي از دورنگي و فريب و تبرج پوشيده شده اند، كه اكثريت با استفاده ابزاري از آن سعي در تثبيت مقام ومنزلت اجتماعي خود دارند .

واما قشر جوان؛ آنان به اين مراسم به ديد يك كارناوال مي نگرند(شايان ذكر است كه ديگر گروهها و رده هاي سني نيز ديد آنچنان متفاوتي نسبت به اين گروه ندارند). بله؛ كارناوال، كارناوالي ملي ، نامي كه شايد توهين به اين مراسم تلقي شود ولي براستي نامي جز اين نمي توان بر آن نهاد. حضور جوانان با انواع تيپها و مدهاي روز وآرايشهاي آنچناني خود مهر تائيدي بر اين مطلب است. اگر شما در يك الي دو هفته قبل از آغاز دهه محرم به بوتيك هاي بالاي شهر همچون خيابان آفريقا و ميدان ونك يا پاساژهاي قائم و ميلاد نور و گلستان و غيره .... سري بزنيد خواهيد ديد كه انواع لباسها و فشنهاي جديد در قالب رنگهاي تيره و سياه عرضه مي گردد كه از استقبال و فروش بالائي هم بر خوردار است. بيشترين فروش متوسط بوتيك ها و فروشگاههاي لوازم آرايش نيز در اين ايام است . دوستي از صاحبان اين اصناف اذعان ميداشت كه فروششان در دو بازه زماني از حد متوسط بسيار بالاتر است يكي قبل از آغاز سال نو وديگري قبل از آغاز دهه محرم!.ديگر رفته رفته اين مراسم به كارناوال و بالماسكه اي ملي بدل شده، فقط با اين تفاوت كه تمامي حاضرين در بالماسكه از يك ماسك استفاده مي كنند آن هم به رنگ سياه! كه تحت لواي آن دست به ارتكاب هر عملي مي زنند. حضور دختران و پسران جوان با وضعيت هاي آنچناني گاه آنقدر زننده است كه بسياري را از شركت در اين مراسم منصرف مي كند! شايد اين موضوع براي بسياري از دوستان كه در شهرهايي كوچكتر زندگي مي كنند آنچنان مانوس نبا شد و حتي غير قابل هضم جلوه كند ولي اينها جزئي از واقعيات برگزاري اين مراسم در شهرهاي بزرگ همچون تهران است.في المثل در نزديكي منزلمان در تهران، يكي از اين به اصطلاح هياتها وجود دارد كه به دليل وضع اسفبار خود از شهرتي آنچناني نيز برخوردار است. و خيل عظيمي از جوانان براي شركت در اين مراسم از نقاط مختلف تهران در اين مكان حضور مي يابند .و وضعيت زننده و نابهنجار جوانان اين هيات نيروي انتظامي را مجبور به استفاده از دو الي سه دستگاه اتومبيل گشت جلوي درب اين تكيه كرده است. بار نخست پس از مشاهده اين صحنه سوالي به ذهن من خطور كرد كه: حضور نيروي انتظامي براي چه؟ براي كنترل عزاداران سيدالشهدا!! براي جلوگيري از انجام فعل حرام آن هم توسط مردمي كه براي ثواب در اينجا حضور يافته اند! حال بگذريم از اينكه سال پيش نيروي انتظامي براي كنترل كردن اوضاع مجبور به استفاده از پياده نظام خود شد!! و دست به تعقيب و دستيگيري جمعي از عزاداران حسيني! زد( اين جمله آخر شايد تمامي آنچه را كه من مي خواستم بيان كنم به تنهايي به همراه داشت)بله؛ ديگر اين سوگواريها وجهه خود را از دست داده چونانكه از مراسم عزاداري به مراسمي بدل شده كه همگان از آن به عنوان حسين پارتي ياد ميكنند(البته بدليل استفاده از اين كلمه واقعاً پوزش مي طلبم ولي به هرحال كلمه ايست كه بطور رايج در سطح عموم استفاده مي شود وصد البته بدرستي!). براستي چرا اين مراسم تا اين حد شان خود را از دست داده كه به پارتي تبديل گرديده؟! مگرهدف از برپائي اين مراسم زنده نگاه داشتن ارزشها نيست؟ پس چگونه است كه ارزشهايمان چنين رنگ باخته اند؟! چه علل و عواملي باعث نزول شان اين مراسم در سطح جامعه(يا حتي در عمق آن) شده است؟ چرا ديگر هرگاه نامي از محرم به ميان مي آيد جز قيمه و پارتي و‌[........] چيز ديگري در ذهن ما جاي نمي گيرد؟