چه ناروا چكمه هاي تحجر بر پيكرتان رد ظلم را نگاشت!
و چه زيبا ايستاديد و مانديد و خوانديد كه:
ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم
موجيم كه آسودگي ما عدم ماست!
ابراهيمي نژادها و باطبي ها و... يادتان، راهتان، گامتان استوار باد!
زين پس 16 آذر ما 18 تير ماست.
باتمام وجود گراميش مي داريم.

از هنگامی که نتایج انتخابات اعلام شده در بهت و حیرتی عجیب فرو رفته ام. نمی دانم باید همه چیز را بپذیرم و همه داستان را صادقانه بپندارم یا به ندای درونیم که دائم نهیب میزند تمامی این دروغی بیش نبوده، گوش فرا دهم؟!
نمی دانم از کجای این داستان بگویم. از این بگویم که می دانستم هاشمی در دور اول رأی خواهد آورد و مهر علیزاده نه. از اینکه حتی تصور اینکه معین پنجم شود هم برایم مضحک می نمود. از اینکه در خواب هم نمی دیدم شهردار دوم شود و سردار چهارم. از اینکه حتی باورش هم برایم مشکل است کسی که تا دو روز پیش از انتخابات رئیس ستاد لاریجانی طی نامه ای از او می خواهد به دلیل عدم احتمال پیروزی و آراء کم برای اجماع دیگر اصولگرایان کنار بکشد، به ناگه طی 48 ساعت به نفر دوم بدل شود!!از اینکه شیخ دو ساعت آرمید و جای خویش را تعویض شده دید.
بگذریم؛ عجب نمایش ملون و پر طمطراقی بود! البته هر چه که بود گذشت و آنچه که باقی مانده یک سوال است که؛ حال چه باید کرد؟؟
آیا باید در پستوها و اندرونی ها بست نشست و دم بر نیاورد که مبادا گربه شاخی زند و تو را دردی آید؟! آیا باید قافیه را به همین راحتی باخت؟! نه! باور کن علاج واقعه این نیست. این انتخابات برای ما و کاروان اصلاحات این پیام را داشت که فراموش نکنیم در کجا و در کدام کشور زندگی می کنیم. این پیام را داشت که فاصله و فترت میان قشر نخبه و سطح جامعه نتیجه ای جز این نخواهد داشت. این پیام را داشت که بدون پایگاه اجتماعی ره به جایی نخواهیم برد. اینکه جامعه مدنی و دموکراسی هیچگاه فراتر از معیشت مردم نخواهد بود. اینکه در کشوری زندگی می کنیم که شعارهای 50 هزار تومانی و چشمان ابی بیش از آزادی های مدنی و دموکراسی رأی خواهند آورد. اینکه فراموش نکنیم تمامی انتخابات دوم خردادی نیست.
ظریفی می گفت: " کار آسان را پیر زن هم می تواند انجام دهد". آری؛ به حرف او ایمان دارم، این واقعیتی است که نمی توان حاشا کرد. اکنون وقت آن است کاری که باید را انجام دهیم، اکنون وقت به پا خاستن است، اکنون وقت ایستادن و پایمردی است. اکنون هنگامه اثبات هویتمان، تحمیل موجودیتمان، و تائید آرمانهایمان است.
چه نیک گفت خاتمی در آخرین پیام نوروزی خویش که:" پایمردی و ایستادگی در راه هدف، هنر زنان و مردان بزرگ است". پس هم اکنون باید ایستاد و فریاد برآورد که:
هان ای تحجر، اختناق، فاشیسم، یا هر چه که می خواهی اسمش را بگذاری!
ما هنوز ایستاده ایم؛ استوار، سر بلند، پر غرور!
و نمی گذاریم که هویتمان، سرزمینمان، تمدنمان، و ایمانمان را به یغما برید.
و هرگز در این ره ترسی به دل راه نخواهیم داد که؛
گرما زسر بریده می ترسیدیم......................... در مجلس عشاق نمی رقصیدیم
پس برخیز و یاریم کن! با تو یارای فریادم دو چندان است، برخیز!


برخیز مرد
از نیم فراز
زیباتر به دیده می آید،
جهان!
( نیچه)