تاریخ تکرار می شود. یعنی به نظرم که تکرار می شود. طنازی این چرخ گردون هم مزید بر واقعه می گردد و اینبار به احمقانه ترین حالت ممکنه که تصور دوباره رخدادش برایت مشکل می نماید اتفاق می افتد.

گذشته ای که تا دیروز خاطره ای احمقانه و دست مایه طنز بود به آنچنان  واقعیت بلاهت آمیز امروز بدل می شود که حتا شرمت می آید به آن بیاندیشی. به تلخ ترین شکل ممکن و با تکرار باورنکردنی و بسیار دقیق جزئیاتی که قبلا تجربه شده اند برایت رخ می دهد. و این شوخ طبعی روزگار بیشتر از همه آزار می دهد و احساس موش خرمای احمقی را پیدا می کنم که در چرخی مدور می چرخد. نمی دانم شاید هم باید چرخید و اصلاْ به روی مبارک هم نیاورد. شاید هم این حماقت های خودم است که مدام تکرار می شوند؟! ولی بیش از همه از تجربه اینچنینی اش شرمم می شود ...