یاوه

حمزه سخن بگو!

laki — Wed, 12 Aug 2009 10:19:18 GMT

رفیق بیشتر از 50 روز است که دستگیرت کرده‌اند. 50 روز! چه ساده قلم دایره پنج و صفر را رسم می‌کند! 50 روز است که تو آنجایی و ما اینجا. ولی فاصله‌مان زیاد نیست. اینجا تنها دیوارهای سیمانی ندارد ولی دیوارهای اینان بلندتر از دیوارهای سیمانی آنجاست. آنقدر بلند که دیگر آفتاب بر این شهر نمی‌تابد. می‌دانم رفیق شاید به حرف ساده باشد ولی تو 50 روز است که آسمان را ندیده‌ای،عیبی ندارد در عوض ما هم50 روز است که رغبتی به دیدن آن نداریم. اصلا بی شمایان رغبتی به هیچ چیز نداریم.
شاید بر من خرده گیرند، ولی من می خواهم تلخ بنویسم. مگر تلخ نیست رفیق؟ می‌دانی 50 روز است که...

سنگ نوشته‌هاي فاشيسم

laki — Wed, 06 Aug 2008 20:06:18 GMT

بعد از يك هفته سگي و خسته كننده و داغ، دل از اين شهر مي‌كني تا شايد بتواني فارغ از هر دغدغه‌اي دمي در طبيعت بياسايي. طبيعتي كه در خيالت قرار است مثلاً مأوايي باشد براي گريزهايت از زندگي و بايدها و نبايدهايت. كه مثلاً جداي از هر هياهو، چند ساعتي براي خودت باشي.
هنوز چند قدمي نيست كه پاي در پاي كوه نهاده‌اي كه حضور قدم به قدم پليس با انواع پيشوند و پسوندهاي نيروي انتظامي، امنيت اجتماعي، پيشگيري، كوهستان و هزار كوفت و زهرمار ديگر به ميزباني ديدگان خسته‌ات مي‌آيند. كه مبادا فراموش كني كه كجا زندگي مي‎كني، كه جبر جغرافيايي هر شب بتواند آسوده‌تر خرخره‎ات را بفشارد، كه مبادا يادت رفته باشد كه عنان لحظه لحظه‌ات در اختيار كيست، كه يادت بياورند هر كجا باشي، باش! آسمان، زمين خاك،‌كوه، كوچه، خيابان، پارك و ... همه از آنِ آنان است.
كمي بالاتر هنوز ...

لعنت ...

laki — Thu, 17 Jul 2008 10:41:18 GMT

پيرمرد بدجوري عرق كرده بود. ته ريش‌هاي سفيدش از خيسي در نور زرد خورشيد كه از لابلاي پرده سرك مي‌كشيد مي‌درخشيد. قطره كوچكي ناگهان از گوشه شقيقه‌اش جهيد و روي يقه پيراهنش افتاد. پيرمرد در همان حال كه چشمانش بسته بود، دستمالي را از جيب شلوارش در آورد. با آن پشت گردن و موهاي پشت سرش را كه تقريباً خيس بود پاك كرد و با حركت كوچكي خود را در صندلي بالا كشيد. اتوبوس تكان خفيفي خورد و صدايش شدت گرفت. خرخر موتور قراضه اتوبوس صداي مضحكي ايجاد كرده بود.

زن جواني كه در صندلي كناري‌ام نشسته بود، بچه كوچكش را كه تقريباً از هوش رفته بود در آغوشش جابجا كرد. كودك بي‌نوا از شدت گرما رمقي نداشت و گاه گاهي نق خفيفي مي‌زد كه با حركت گهواره‌وار دستان مادرش پاسخ داده مي‌شد. خودم را در صندلي جابجا كردم و پشت پيراهنم را كه از عرق كاملا خيس شده بود كشيدم تا از بدنم جدا شود. سرم را بالا گرفتم و لعنتي به خودم فرستادم.

مجله تاخورده را از كيفم بيرون كشيدم. بي‌هدف شروع كردم به ورق زدن. با انگشتم عرق روي پيشانيم را پاك كردم و با گوشه شلوارم خشكش كردم. گرما مجال نمي‌داد. بي خيال مجله شدم و پرتش كردم داخل كيف. باز لعنتي نثار خودم كردم.

همچنان بي‌رمق روي صندلي لم داده بودم. لب‌هايم خشك شده بود. انگار كه زبانم به ته حلقم چسبيده بود. زيپ كيفم را كشيدم و با دست داخل کیفم به دنبال بطري آبي كه از ترمينال خريده بودم گشتم. بيرون آوردمش و سعي كردم با لمس كردن بطری دمايش را حدس بزنم. گرم شده بود. انگار نه انگار كه وقتي از فروشنده بطري را گرفتم تكه ‌هاي يخ داخلش شناور بود. از ناچاري بطري را بالا گرفتم. جرعه اول را به زور قورت دادم. نتوانستم تحمل كنم و مابقي را به داخل بطري برگرداندم.

از وسط اتوبوس نگاهي به جاده انداختم. حرم گرماي جاده رگه‌هاي خفيف ناموزوني از ماشين‌هاي جلويي را نمودار ساخت. باز به صندلي تكيه دادم و دوباره لعنتي نثار خودم كردم ...

طنز تلخ روزگار

laki — Tue, 17 Jun 2008 00:10:18 GMT

تاریخ تکرار می شود. یعنی به نظرم که تکرار می شود. طنازی این چرخ گردون هم مزید بر واقعه می گردد و اینبار به احمقانه ترین حالت ممکنه که تصور دوباره رخدادش برایت مشکل می نماید اتفاق می افتد.

گذشته ای که تا دیروز خاطره ای احمقانه و دست مایه طنز بود به آنچنان واقعیت بلاهت آمیز امروز بدل می شود که حتا شرمت می آید به آن بیاندیشی. به تلخ ترین شکل ممکن و با تکرار باورنکردنی و بسیار دقیق جزئیاتی که قبلا تجربه شده اند برایت رخ می دهد. و این شوخ طبعی روزگار بیشتر از همه آزار می دهد و احساس موش خرمای احمقی را پیدا می کنم که در چرخی مدور می چرخد. نمی دانم شاید هم باید چرخید و اصلاْ به روی مبارک هم نیاورد. شاید هم این حماقت های خودم است که مدام تکرار می شوند؟! ولی بیش از همه از تجربه اینچنینی اش شرمم می شود ...

دکترین عارف

laki — Tue, 13 May 2008 10:47:18 GMT

"اگر خاتمی نیاید می‌آیم". بیان این جمله از سوی معاون اول کم حاشیه و کم حرف دولت اصلاحات کافی بود که سوت آغاز ماراتن نفس‌گیر دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، به صدا درآید. ولی اعلام این موضع در بحبوحه انتخابات مجلس هشتمی که با هزاران اما و اگر اصلاح‌طلبان و اندک کاندیداهای آنها به دور دوم کشیده بود، و درست در بزنگاهی که همه نیروهای این طیف تمام توان و حواس خویش را معطوف به پیروزی نسبی در اندک کرسی‌های باقی مانده و رقابتی مجلس هشتم معطوف کرده بودند، از سوی دکتر محمدرضا عارف بی‌دلیل و بدون اندیشه و تأمل نبوده است. ولی به راستی اعلام اینچنینی کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری از سوی کاندیدای انصرافی اصلاح طلبان در مجلس هشتم به چه علت بود؟
1. معاون اول خاتمی ...

من به احمدی‌نژاد رأی نداده‌ام

laki — Wed, 19 Mar 2008 13:38:18 GMT

صدای قرچ قروچ بینی ام تو سرم زنگ می‌زند. گونه‌ام بد جوری پف کرده. صفحه کلید را به سختی می‌بینم.

هنوز صدای پدر ضارب توی گوشم است: "عمراً نذارم پسرم یه شب هم تو زندان بمونه". دوست وکیلم به قاطعیت می گفت:"چون ضرب و جرح ممکنه شامل دیه بالا بشه همچنین برهم زدن نظم عمومی هم محسوب می‌شه به هیچ عنوان امشب آزادش نمی‌کن". ولی آزادش کردند!

در سرم احساس سنگینی گنگی دارم. نمی‌دانم از شدت ضربه است یا از شدت فشارهای عصبی. بینی‌ام بدجوری از ریخت افتاده. گوشه چشمم هم پاره شده، زیر چشم‌‎هایم هم کبود. مدام با خودم حساب می‌کنم. هزینه فایده می‌کنم. چرتکه می‌اندازم. کاندیداها را یک به یک مرور می‌کنم؛ جواد اطاعت، سهیلا جلودارزاده، قمی، جهانگیری، عجایبی. اه! این انتخابات لعنتی!

با خودم عهد بسته بودم که دیگر هیچ فعالیتی نداشته باشم. ولی باز هم این حماقت مدام، مدام، مدام … .هنوز صحنه ضرب و شتم را با خودم مرور می‌کنم.

کنار خیابان دم درب ستاد ...

اين عو عو سگان شما نيز بگذرد

laki — Tue, 04 Mar 2008 06:09:18 GMT

دیروز مطلبی در بالاترین آپ شده بود با عنوان «شناسایی صاحب سگهاي قاتل دختر دانشجو». تیتر جالبی بود. با خودم می اندیشیدم مابقی سگها چه؟ سگهایی که دانشجویان را دربند می کنند و شکنجه می دهند و می کشند و دفن می کنند و روی جسدشان هم بتن می ریزند. آیا کسی را هم جرات گفتن از صاحبان آنان نیز هست؟ گفتن از سگ های آماده به خدمتی که با غمزه چشم سرکردگانشان چنان تن نازک آرای این نازنینان را می درند که سگها و گرگ ها و کفتارها را شرمنده می کنند. آیا کسی را نیز یارای گفتن از سفاکی و درنده خویی این حیوان صفتان را نیز هست؟ هرچند این نیز رسم معهود روزگار است که صاحبان حیوان صفت تر از خودشان نیز چنین مستانه بر اریکه سست خویش مغرورانه تکیه زنند و بر عوعو سگانشان دل خوش دارند. به قول سیف فرغانی:

هم مرگ بر جهان شما نيز بگذرد / هم رونق زمان شما نيز بگذرد
وين بوم محنت از پی آن تا کند خراب / بر دولت آشيان شما نيز بگذرد
باد خزان نکبت ايام ناگهان / بر باغ و بوستان شما نيز بگذرد
آب اجل که هست گلو گير خاص و عام / بر حلق و بر دهان شما نيز بگذرد
ای تيغتان چو نيزه برای ستم دراز / اين تيزی سنان شما نيز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در، بقا نکرد / بيداد ظالمان شما نيز بگذرد
در مملکت چو غرش شيران گذشت و رفت / اين عو عو سگان شما نيز بگذرد
پی نوشت:

صد رحمت به سگان که تنها می کشند و زجر کش نمی کنند. حیف حیوانیت که برروی اینان بنهیم که حیوان هر چه می کند از سر غریزه است! صد رحمت به سگان که حیوانی می کنند!

روز نهم

laki — Wed, 23 Jan 2008 18:18:18 GMT

و ساعت بزرگ میانه شهر به صدا در آمد؛

دنگ

و ساعت بزرگ میانه شهر دوازده بار به صدا در آمد؛

دنگ

آری؛ روز نهم از ماه یازدهم از سال سوم فرا رسیده بود...

درست روز نهم از ماه یازدهم از سال سوم

بیست و هفتم ژوئیه هزار و هفتصد و نود و چهار !!

دور

laki — Thu, 17 Jan 2008 23:42:18 GMT

انتخابات هم پدیده ی جالبی است. فارق از جو انتخاباتی و فعالیت های سیاسی چند روزه و گشاده تر شدن اندک فضای تنفس کشور و قس علی هذا ... . یک نکته جالب دیگر هم دارد. اینکه فعالین سیاسی به شدت به یکدیگر ارادت پیدا می کنند و می خواهند قربان هم بروند و دور یکدیگر بگردند. هی دور بزنند و دور بخورند و دور هم بگردند!

دوباره

laki — Sun, 13 Jan 2008 10:47:18 GMT

۱. دوباره خواهم نوشت.تصمیم دارم زود به زود، به روز کنم.

۲. سریع قدم بر می داشت. بلند و بی مهابا. به دقت به صدای خرد شدن یخ ها و برف های زیر پایش گوش می کرد. پکی عمیق به سیگارش زد و به آهستگی دودش را از دهان خارج کرد. با بخار و دود خارج شده از دهانش مه غلیظی جلوی چشمانش ایجاد کرد. چراغ مغازه ها و اتومبیل ها لحظه ای برایش نوری محو شده بود. درست مثل لانگ های احمقانه فیلم های دهه 60. چشمش را به زمین دوخت. هنوز مزه ناب قهوه مرد ارمنی را با خود مرور می کرد. وای که چه قدر مخلوط برف و شب و قهوه و سیگار برایش جذاب بود. با شیطنت بچه گانه ای برفهای کنار جدول را که هنوز پا نخورده بود لگد می کرد. نعشه وار صدای خرچ خرچ را گوش می کرد. لحظه ای تعادلش را از دست داد. هر چه کرد نتوانست خودش را کنترل کند.به داخل شمشاد های کنار خیابان سر خورد. به سرعت خودش را از لای شمشادها و گل و شل باغچه بیرون کشد. با دستهایش که از شدت ضربه داغ بود کیفش را به کنارش کشید و بلند شد. سر که بلند کرد دو دختری را دید که سعی داشتند خنده اشان را زیر شال گردنشان پنهان کنند. به روی خودش نیاورد. انگار نه انگار. پاهایش را چند بار به زمین کوبید تا گل و برف از کفشهایش جدا شود. دوباره به زمین خیره شد. یه چیزی کم بود. سیگارش هنگام زمین خورن از دستش افتاد. زیپ کیفش را کشید پاکت سیگار را بیرون آورد و با حرکت دست سیگاری را بیرون انداخت و با دندان بیرون کشیدش. پاکت را داخل کیف انداخت و زیپش را کشید. سیگار را روشن کرد. دوباره به زمین چشم دوخت. به برف های کناره خیابان. نگاهش منتهی شد به چنار بزرگ کنار پیاده رو. ماشینی سرعتش را کم کرد و بوقی زد. بی اختیار گفت: شریعتی. ...

پی نوشت:

بد خوردم زمین. خیلی هم مردونگی کردم که به روم نیاوردم. جاش هم هنوز درد می کنه!

۳. رهبری درست در زمان ثبت نام کاندیداهای مجلس سخنانی برزبان راند که پیشاپیش نسخه ی اصلاح طلبان را پیچید. مطمئنا بیان چنین عبارتهایی در این بازه ی زمانی بدون حکمت نبوده و حامل پالس های قوی ای به اردوگاه اصلاح طلبها بود. نتیجه اش رو هم در عدم ثبت نام چهره های شاخص تا حدودی دیدیم. تنها آرزویی که می تونم بکنم اینه که احمد جنتی با بلاهتی که ازش سراغ دارم باقی مونده فیتله دموکراسی کشور رو پایین نکشه.

ولی خوشمزه ی داستان اونجا بود که کاندیداها و سران اصلاحات پس از بیانات گه هر بار رهبری خودشون رو از موضع ایشون مبرا دونستند. و بعضا به صراحت اعلام کردند که منظور رهبری با اصلاح طلبها نبود. من یه سوال دارم. اگه منظور ایشون با وقایع مجلس ششم و اصلاح طلبها نبود پس با عمه ی مکرمه اینجانب بود؟!